Ang Merkuryo at ang mga Manggagawa.

Isang manggagawa, na pumuputol ng kahoy sa tabi ng ilog, ay hindi sinasadyang nahulog ang kanyang palakol sa malalim na bahagi ng tubig. Nawalan ng kanyang kabuhayan, umupo siya sa pampang at nagdalamhati sa kanyang masamang kapalaran.

Lumitaw si Merkuryo at tinanong siya kung ano ang dahilan ng kanyang pag-iyak. Matapos ipaliwanag ng manggagawa ang kanyang kapalaran, sumisid si Merkuryo sa ilog at lumitaw na may hawak na gintong palakol, at tinanong kung iyon ba ang kanyang nawala. Sinabi ng manggagawa na hindi iyon ang kanya, at muling naglaho si Merkuryo sa ilalim ng tubig.

Sa pagkakataong ito, bumalik siya na may dalang pilak na palakol at muli niyang tinanong ang manggagawa kung iyon ba ang kanyang nawala. Muli, sinabi ng manggagawa na hindi iyon ang kanya. Sa wakas, sumisid si Merkuryo sa tubig sa ikatlong pagkakataon at iniahon ang palakol na orihinal na nawala. Kinilala ito ng manggagawa at ipinahayag ang kanyang kasiyahan sa pagkakabawi nito. Nasiyahan sa kanyang katapatan, binigyan siya ni Merkuryo ng ginto at pilak na palakol bilang karagdagan sa kanyang sariling palakol.

Sa kanyang pag-uwi, isinalaysay ng manggagawa ang lahat ng nangyari sa kanyang mga kasamahan. Isa sa kanila ay agad na nagpasyang subukan at tiyakin ang parehong magandang kapalaran para sa kanyang sarili. Tumakbo siya sa ilog, sadyang inihagis ang kanyang palakol sa tubig, at umupo sa pampang upang umiyak.

Lumitaw si Merkuryo sa kanya, tulad ng kanyang inaasahan. Matapos malaman ang dahilan ng kanyang kalungkutan, sumisid siya sa ilog at iniahon ang isang gintong palakol, at tinanong kung iyon ba ang kanyang nawala. Agad na sinunggaban ito ng manggagawa nang may kasakiman, na sinasabing iyon nga ang mismong palakol na kanyang nawala.

Hindi nasisiyahan sa kanyang kawalan ng katapatan, hindi lamang kinuha ni Merkuryo ang gintong palakol kundi tumanggi rin siyang ibalik ang palakol na kanyang inihagis sa tubig.