Ang Luha ng Anghel.

Noong unang panahon, may isang Taong Hindi Karapat-dapat na tumawa sa mga pighati ng isang Babaeng kanyang minamahal. Puno ng pagsisisi ang kanyang puso habang nagluluksa sa kanyang pagkakamali, nakasuot ng sako na ginto at abo ng mga rosas.

Habang siya'y nagdadalamhati sa kanyang mga ginawa, ang Anghel ng Pagkahabag ay tumingin sa kanya na may halo ng awa at pag-unawa. "Kawawang tao!" wika niya. "Kay saklap nga na hindi makilala ang kasamaan ng pagtawa sa kapighatian ng iba!"

Sa mga salitang iyon, isang malaking luha ang nahulog mula sa mata ng Anghel. Habang ito'y bumababa, ito'y nasalubong ng isang daloy ng malamig na hangin at naging isang graniso. Ang hindi inaasahang graniso ay tumama sa ulo ng Taong Hindi Karapat-dapat, na nagdulot sa kanya na kuskusin ang pasa sa kanyang ulo gamit ang isang kamay habang, gamit ang kabilang kamay, ay sinubukang buksan ang isang payong.

Sa paningin na ito, ang Anghel ng Pagkahabag ay hindi napigilang tumawa, ang kanyang tawa ay umalingawngaw sa hangin. Ito ay isang walang hiya at masamang tunog, isang paalala sa mga kumplikasyon ng pag-ibig, pagsisisi, at mga aral na natutunan sa pamamagitan ng paghihirap.